Tadhana.

AIOA. 11-06-15. 2:01am.

"May tayo,.."

Ano nga ba yung salitang “tayo?”,

Tayo kapag magkasama tayo… pag hindi na magkasama, tayo pa rin ba?

Tayo kapag masaya tayo… pag hindi na masaya, tayo pa rin ba?

Tayo kapag walang iba… pag may iba, tayo pa rin ba?

Tayo?

Tayo. Sabi mo.

Magulong usapan, dagdag mo..

Pati isip ko ngayon, gulong-gulo.

Litong-lito sa salitang binitiwan mo.

'di ko lam kung maituturing na tula 'to.

hindi tugma ang nararamdaman ko sa sinusulat ko.

kumbaga sa gitara, wala sa tono.

kumbaga sa tayo, malabo.

“Ganito na lang muna tayo sa ngayon,

Masaya ako sa ganitong set-up,”

Wala akong ibang magawa kundi sumang-ayon.

Pero, okay nga ba ako sa ganong set-up?

Di naman ako nagmamadali.

'di ko lang maiwasang hindi mapakali.

Kasi iba ang iyong pinapakita sa iyong sinasabi.

Itong nararamdaman ko, dapat ko ba munang isantabi?

Feelings na hindi ko kontrolado.

Tulad ng pagsabi mo na hindi ka na magbabago.

Pano ka nakakasigurado?

O, hindi ka pa sigurado?

At kung hindi nga, anong dahilan mo?

Gusto kitang makilala pa.

Makamusta sa mga araw na hindi kita kasama.

Malaman kung okay ka.

Madamayan pag nag-iisa ka.

Pero kapag sinusuyo kita,

Pakiramdam ko'y nababagabag kita.

Sa twing sasabihin mo na, matutulog ka na,

o kaya may pinagkakaabalahan ka.

Hindi ko pinagsisiksikan ang sarili ko sa'yo.

Dahil kung may parte man ako, 'di ko na kailangan pang ipaglaban 'yon.

Pero bakit ganon ang nararamdaman ko.

Tila wala akong puwang sa puso mo.

Wow. Puso agad.

Oras mo lang naman ang tangi kong hangad.

Hangad, 'di ko pinipilit na iyong ibigay.

Magdamag man ako maghintay ng iyong reply.

Kung maka-tsamba man na makausap ka,

Lagi na lang napag-uusapan na aalis ka.

Aalis para sa karera, 

...suportado naman kita.

Pano na yung "tayo?"

Ay onga pala, malabong tayo.

Para san pa 'tong nasimulan natin,

Kung lilisan ka rin.

Mapipigilan ba kita?

O magpapapigil ka.

Kung kaya ko lang siguro ibigay sayo lahat ng makukuha mo don,

Dito ka na lang sa piling ko.

Buti ka nga may pangarap sa buhay.

Ako, eto walang plano sa buhay.

May mga panahon na gustong-gusto kong magtagumpay. 

May panahon rin naman na gusto ko nalang maging nanay.

Halo-halo na ang sinasabi ko.

Singlabo ng salitang tayo.

'di pa siguro tayo sapat.

Sapat para sa sarili, sapat sa bawat isa.

Ang korny ko na ba?

Pag bumanat pa kaya ako, mao-off ka na?

Kung sa tutuusin, 'di ko kailangan humirit pa.

Kasi obvious naman na.

Siguro sa mga oras na 'to ay natatawa ka.

Okay lang, atleast napatawa kita.

Halos 'di ko na nga napansin na mag-uumaga na pala,

Pero heto pa rin ako, tuloy pa rin sa pagiging tanga.

Wag mo sana itake advantage 'to,

Sinulat ko 'to dahil sa litong utak ko.

Pero sana, pagtapos mong mabasa 'to,

Walang magbago, 

At malaman mo ang nararamdaman ko.

Magandang umaga.

Sa pagkakataong yon

04-12-15
7:58pm

Sa sobrang gulo ng isip ko,
hindi ko na alam ang tunay na iniinda ng utak at puso ko.
Ang alam at nararamdaman ko,
ay nawawala na ng saysay ang buhay ko.

Hindi ko na alam ang gusto ko, walang plano.
Anong nangyari. Paano naging ganon. Bakit nagkaganito.
Puro tanong. Isang tanong, sasagutin ulit ng isa pang tanong.
Paulit-ulit na lang.

--Nung araw na yon, di ko inakala na 'yun na pala ang huli naming pagkikita.

Nagkita kami non sa 7 eleven, late afternoon..
"Atlast, magkikita na ulit kami, magkakaayos na kami.." 
Dumating ako sa tamang oras at inaasahan ko na nandon na siya, pero naghintay ako... at patuloy na naghintay non.
 Dumating siya, all red. Sumenyas siya sa akin na lumabas na ko.. pero hindi, hindi ako lumabas.. Sumenyas ako na pumasok siya ng 7eleven at tumabi sa akin. Niyaya ko pa nga siya uminom ng mogu-mogu non eh pomelo flavor, set lang ba ng mood. Then kamustahan.. hanggang sa tinanong niya na anong oras kami aalis don.
Di ako umiimik. Bumanat na lang ako na mag-usap muna kami non. Magsimba, manood ng sine or what.. i-work out ba ang relationship.
"Pinag-usapan na natin 'to diba, okay na diba, na-plano na?" Ang sabi niya.

Then hindi na siya umimik.. Then a moment of silence, minutes ang tinagal ng katahimikan hanggang sa nagcellphone na lang siya, at para bang may tinatawagan. I tried to grab his phone pero ayaw niya pakuha. Sinabi niya sa akin na friend niya daw yun, na aalis na lang daw sila at ayaw na niyang umalis kami. Cellphone pa rin.. cellphone pa rin... Then I told him na pag hindi niya binitawan ang cp niya, I'll assume na babae yon. Then yun. Binitawan naman. Nagtext naman. I told him na iiwan ko siya pag 'di sya tumigil kakaCP. Then I left him..

Nakalabas na ko ng 7 eleven, naglalakad na ko palayo.. Sasakay na sana ako ng jeep, kaso napatigil ako. Tinanong ko sa sarili ko na, pag iniwan ko 'yon, wala ng balikan 'to at wala dapat ako pagsisihan. kaso.. "hindi ko siya kayang iwan, tangina", wala na kong nagawa at bumalik ako ng 7eleven. At nandon pa rin siya. At yun, nagcecellphone pa rin. At pagkasilip ko: message sent. kakatago niya lang ng phone niya na biglang sabi sa akin na, basahin ko ang text message niya sa akin at bigla siyang umalis. Dali-dali siyang umalis at sinasabi na basahin ko na lang daw ang text niya. Sabi ko wala naman akong nareceive.. hanggang sa may nareceive na ko.
Binabasa ko ang text niya habang pinipigilan ko siya kakalakad. Humihirit ako na sabihin niya sakin yon ng deretso. Pero... hindi niya ginawa.

Sinundan ko siya, pinigilan ko siya sa kakalakad pero patuloy pa rin siya sa paglakad.
Hinawakan ko mga braso niya, pero pumipiglas siya na nagpapahiwatig na bitawan ko na siya.
Kinakausap ko siya, pero ayaw niya umimik at sinasabing ayaw na niya ko makausap.
Patuloy siya sa paglakad.. at patuloy ako sa pagpigil sa kanya..
At yun, huminto na siya.
"Sabihin mo na ang gusto mong sabihin," sabi niya.
"Gusto ko sabihin na mahal kita, mahal na mahal. Sa tingin mo ba pupunta ako dito kung nagbago isip ko? sinubukan ko naman eh. ginawa at ginagawa ko naman ang lahat, hindi pa ba sapat?........."

Sumabat siya at lumakad papalayo...
Iniwan na niya ako.
Gusto ko siyang pigilan at yakapin sa huling pagkakataon.
Pero sa pagkakataong 'yon, hindi na ko nakagalaw sa kinatatayuan ko.

Hindi ko na siya sinundan, hindi ko na siya pinigilan.

Sa pagkakataong 'yon,
Namanhid ako, nawalan ng pulso at huminto ang mundo ko.
Minasdan ko na lang siyang naglalakad papalayo mula sa kinatatayuan ko.
Ang taong pinakakamahal ko ng higit pa sa buhay ko ay bigla na lang naglaho.

Lost in the vast abysses of space and time

I don't know where I'm going to
I don't like the things that life is showing me
Where am I going to?
I don't know

I don't get what I'm hoping for
When I look behind me there's no open doors
What am I hoping for?
I don't know

Once I were standing still in time
Chasing the fantasies and feeling all nice
You knew how I loved you, but my-spirit was free
Laughing at the questions that you once asked of me

I don't know where I'm going to
I don't like the things that life is showing me
Where am I going to?
I don't know

Now looking back at all we've had
You let so many dreams just slip through your hands
Why must I've wait so long, before I see?
How sad the answers to those questions can be

I don't know where I'm going to
I don't like the things that life is showing me
Where am I going to?
I don't know

I don't get what I'm hoping for
When I look behind me there's no open doors
What am I hoping for?
I don't know

-----------------------------------------------------------------
I still don't know, where I'm going to
I must like the things that life is showing me
I must go on my own
Now I know...