Tadhana.

AIOA. 11-06-15. 2:01am.

"May tayo,.."

Ano nga ba yung salitang “tayo?”,

Tayo kapag magkasama tayo… pag hindi na magkasama, tayo pa rin ba?

Tayo kapag masaya tayo… pag hindi na masaya, tayo pa rin ba?

Tayo kapag walang iba… pag may iba, tayo pa rin ba?

Tayo?

Tayo. Sabi mo.

Magulong usapan, dagdag mo..

Pati isip ko ngayon, gulong-gulo.

Litong-lito sa salitang binitiwan mo.

'di ko lam kung maituturing na tula 'to.

hindi tugma ang nararamdaman ko sa sinusulat ko.

kumbaga sa gitara, wala sa tono.

kumbaga sa tayo, malabo.

“Ganito na lang muna tayo sa ngayon,

Masaya ako sa ganitong set-up,”

Wala akong ibang magawa kundi sumang-ayon.

Pero, okay nga ba ako sa ganong set-up?

Di naman ako nagmamadali.

'di ko lang maiwasang hindi mapakali.

Kasi iba ang iyong pinapakita sa iyong sinasabi.

Itong nararamdaman ko, dapat ko ba munang isantabi?

Feelings na hindi ko kontrolado.

Tulad ng pagsabi mo na hindi ka na magbabago.

Pano ka nakakasigurado?

O, hindi ka pa sigurado?

At kung hindi nga, anong dahilan mo?

Gusto kitang makilala pa.

Makamusta sa mga araw na hindi kita kasama.

Malaman kung okay ka.

Madamayan pag nag-iisa ka.

Pero kapag sinusuyo kita,

Pakiramdam ko'y nababagabag kita.

Sa twing sasabihin mo na, matutulog ka na,

o kaya may pinagkakaabalahan ka.

Hindi ko pinagsisiksikan ang sarili ko sa'yo.

Dahil kung may parte man ako, 'di ko na kailangan pang ipaglaban 'yon.

Pero bakit ganon ang nararamdaman ko.

Tila wala akong puwang sa puso mo.

Wow. Puso agad.

Oras mo lang naman ang tangi kong hangad.

Hangad, 'di ko pinipilit na iyong ibigay.

Magdamag man ako maghintay ng iyong reply.

Kung maka-tsamba man na makausap ka,

Lagi na lang napag-uusapan na aalis ka.

Aalis para sa karera, 

...suportado naman kita.

Pano na yung "tayo?"

Ay onga pala, malabong tayo.

Para san pa 'tong nasimulan natin,

Kung lilisan ka rin.

Mapipigilan ba kita?

O magpapapigil ka.

Kung kaya ko lang siguro ibigay sayo lahat ng makukuha mo don,

Dito ka na lang sa piling ko.

Buti ka nga may pangarap sa buhay.

Ako, eto walang plano sa buhay.

May mga panahon na gustong-gusto kong magtagumpay. 

May panahon rin naman na gusto ko nalang maging nanay.

Halo-halo na ang sinasabi ko.

Singlabo ng salitang tayo.

'di pa siguro tayo sapat.

Sapat para sa sarili, sapat sa bawat isa.

Ang korny ko na ba?

Pag bumanat pa kaya ako, mao-off ka na?

Kung sa tutuusin, 'di ko kailangan humirit pa.

Kasi obvious naman na.

Siguro sa mga oras na 'to ay natatawa ka.

Okay lang, atleast napatawa kita.

Halos 'di ko na nga napansin na mag-uumaga na pala,

Pero heto pa rin ako, tuloy pa rin sa pagiging tanga.

Wag mo sana itake advantage 'to,

Sinulat ko 'to dahil sa litong utak ko.

Pero sana, pagtapos mong mabasa 'to,

Walang magbago, 

At malaman mo ang nararamdaman ko.

Magandang umaga.

Sa pagkakataong yon

04-12-15
7:58pm

Sa sobrang gulo ng isip ko,
hindi ko na alam ang tunay na iniinda ng utak at puso ko.
Ang alam at nararamdaman ko,
ay nawawala na ng saysay ang buhay ko.

Hindi ko na alam ang gusto ko, walang plano.
Anong nangyari. Paano naging ganon. Bakit nagkaganito.
Puro tanong. Isang tanong, sasagutin ulit ng isa pang tanong.
Paulit-ulit na lang.

--Nung araw na yon, di ko inakala na 'yun na pala ang huli naming pagkikita.

Nagkita kami non sa 7 eleven, late afternoon..
"Atlast, magkikita na ulit kami, magkakaayos na kami.." 
Dumating ako sa tamang oras at inaasahan ko na nandon na siya, pero naghintay ako... at patuloy na naghintay non.
 Dumating siya, all red. Sumenyas siya sa akin na lumabas na ko.. pero hindi, hindi ako lumabas.. Sumenyas ako na pumasok siya ng 7eleven at tumabi sa akin. Niyaya ko pa nga siya uminom ng mogu-mogu non eh pomelo flavor, set lang ba ng mood. Then kamustahan.. hanggang sa tinanong niya na anong oras kami aalis don.
Di ako umiimik. Bumanat na lang ako na mag-usap muna kami non. Magsimba, manood ng sine or what.. i-work out ba ang relationship.
"Pinag-usapan na natin 'to diba, okay na diba, na-plano na?" Ang sabi niya.

Then hindi na siya umimik.. Then a moment of silence, minutes ang tinagal ng katahimikan hanggang sa nagcellphone na lang siya, at para bang may tinatawagan. I tried to grab his phone pero ayaw niya pakuha. Sinabi niya sa akin na friend niya daw yun, na aalis na lang daw sila at ayaw na niyang umalis kami. Cellphone pa rin.. cellphone pa rin... Then I told him na pag hindi niya binitawan ang cp niya, I'll assume na babae yon. Then yun. Binitawan naman. Nagtext naman. I told him na iiwan ko siya pag 'di sya tumigil kakaCP. Then I left him..

Nakalabas na ko ng 7 eleven, naglalakad na ko palayo.. Sasakay na sana ako ng jeep, kaso napatigil ako. Tinanong ko sa sarili ko na, pag iniwan ko 'yon, wala ng balikan 'to at wala dapat ako pagsisihan. kaso.. "hindi ko siya kayang iwan, tangina", wala na kong nagawa at bumalik ako ng 7eleven. At nandon pa rin siya. At yun, nagcecellphone pa rin. At pagkasilip ko: message sent. kakatago niya lang ng phone niya na biglang sabi sa akin na, basahin ko ang text message niya sa akin at bigla siyang umalis. Dali-dali siyang umalis at sinasabi na basahin ko na lang daw ang text niya. Sabi ko wala naman akong nareceive.. hanggang sa may nareceive na ko.
Binabasa ko ang text niya habang pinipigilan ko siya kakalakad. Humihirit ako na sabihin niya sakin yon ng deretso. Pero... hindi niya ginawa.

Sinundan ko siya, pinigilan ko siya sa kakalakad pero patuloy pa rin siya sa paglakad.
Hinawakan ko mga braso niya, pero pumipiglas siya na nagpapahiwatig na bitawan ko na siya.
Kinakausap ko siya, pero ayaw niya umimik at sinasabing ayaw na niya ko makausap.
Patuloy siya sa paglakad.. at patuloy ako sa pagpigil sa kanya..
At yun, huminto na siya.
"Sabihin mo na ang gusto mong sabihin," sabi niya.
"Gusto ko sabihin na mahal kita, mahal na mahal. Sa tingin mo ba pupunta ako dito kung nagbago isip ko? sinubukan ko naman eh. ginawa at ginagawa ko naman ang lahat, hindi pa ba sapat?........."

Sumabat siya at lumakad papalayo...
Iniwan na niya ako.
Gusto ko siyang pigilan at yakapin sa huling pagkakataon.
Pero sa pagkakataong 'yon, hindi na ko nakagalaw sa kinatatayuan ko.

Hindi ko na siya sinundan, hindi ko na siya pinigilan.

Sa pagkakataong 'yon,
Namanhid ako, nawalan ng pulso at huminto ang mundo ko.
Minasdan ko na lang siyang naglalakad papalayo mula sa kinatatayuan ko.
Ang taong pinakakamahal ko ng higit pa sa buhay ko ay bigla na lang naglaho.

Lost in the vast abysses of space and time

I don't know where I'm going to
I don't like the things that life is showing me
Where am I going to?
I don't know

I don't get what I'm hoping for
When I look behind me there's no open doors
What am I hoping for?
I don't know

Once I were standing still in time
Chasing the fantasies and feeling all nice
You knew how I loved you, but my-spirit was free
Laughing at the questions that you once asked of me

I don't know where I'm going to
I don't like the things that life is showing me
Where am I going to?
I don't know

Now looking back at all we've had
You let so many dreams just slip through your hands
Why must I've wait so long, before I see?
How sad the answers to those questions can be

I don't know where I'm going to
I don't like the things that life is showing me
Where am I going to?
I don't know

I don't get what I'm hoping for
When I look behind me there's no open doors
What am I hoping for?
I don't know

-----------------------------------------------------------------
I still don't know, where I'm going to
I must like the things that life is showing me
I must go on my own
Now I know...

Sa isang iglap

Before I start my endless drama talk, I would like to greet the most loving, caring, sophisticated mom a HAPPY HAPPY MOTHERS DAY!! Haaay grabe. Gusto ko nang i-banned ang FB dahil sa puro post ng mga happy mothers day. Nalulugmok lang ako lalo dito. Haha.

So how's my best, beautiful mama up there?

Halos linggo-linggo kita napapanaginipan.. Miss mo na ako no? ang pinaka-magandang dalagang single dito sa balat ng lupa. Your NBSB daughter, yours truly. Hehehe. Actually napanaginipan lang kita ulit kagabi. Ang galing nga eh, kasi yung posisyon ko sa pagtulog dun sa panaginip ko, ay hindi nabago hanggang pag-gising ko... Nandito ka daw sa kwarto ko habang natutulog ako, nagliligpit. Binabantayan mo pa nga ako eh. Then all of a sudden, nagising ako. Nakita kita at tinawag, "ma"... Tinignan mo ko pero tumalikod ka. Pinigilan kita, pinigilan kitang lumabas nang kwarto at tinawag kitang muli, "ma.." pero... 'di mo pa rin ako nilingon. at bigla na lang akong nagising na may luha sa aking mga mata.

Gusto kong umiyak ng umiyak. Umiyak ng umiyak hanggang sa makita kita ulit. Pero wala ka na nga pala... Panaginip lang pala 'yon, isa nanamang panaginip. Pero parang totoo. Pang nangyayari lahat ng 'yon. Parang nandito ka lang. Parang hindi ka nawala. Nandito ka lang ba talaga?

Yes, its never been easy. Lalo na kung sa tuwing pag-gising ko eh dinaig ko pa ang bagong ligo sa sobrang pawis. Grabe init dito sa lupang ibabaw. Instant sauna mama. Just breakin' the drama hehe.

Parang kahapon lang, pinagmamasdan mo ko matulog. For real.
It still hurts kapag naaalala ko ulit lahat ng nangyari. Traumatic much. Hinihiling ko na nga lang na magkaroon ako ng amnesia, kaso insomia naman binigay ni Lord saken. Halos alas-tres na ko ng madaling araw nakakatulog. Zombie mode. Nakakalokaaaaa at its finest.

Masakit pa rin. At hindi ko alam kung mawawala pa 'tong sakit na 'to. At traumatic talaga, kasi kahit kanino hindi ko makwento ang nangyari nung gabing 'yon. Oh God. Witnessing my mom's death. There's nothing more painful than that.

It's never been easy.
Na magpatuloy pa sa buhay na 'to. Actually buhay na lang kami, hindi nabubuhay. There's really a big difference on that. Lalo na sa profession na pinasukan ko... Hindi madali para saken na ituloy 'to. Ngayon pa ba ako uurong? Eh isang taon na lang din naman ako.. Malapit na ma, malapit na akong grumaduate...magiging nurse na rin ako. Ay teka, may board pa pala. hehe. Ang tagal natin hinintay 'to. Yung tipong taon-taon ko na lang binabanggit sa inyo non na makikita niyo ko ni papa na grumaduate, at sabay-sabay pa sana dapat tayo 'non maghihintay ng result sa board exam. Binalak ko pang-ipagpatuloy ang karera ko sa med, na maging doktor. Tuwang-tuwa kayo ni papa 'non, kasi magkakaroon na kayong anak na "doktora, doktora panganiban". Nakakatuwa, kasi simula non pinapraktis ko na ang pirma ko at todo acting na maging doktor... At sabi mo pa non, magreretire ka na kung RN na ako at ako naman ang papalit sa'yo sa Saudi. 100dollars nga lang ang hinihingi mo 'non. Pero syempre tatlo naman kaming magbibigay, sus, kahit ilang dolyar pa... At oo, makakatira na kayong dalawa ni papa sa Las Pinas, yung lugar na pinlano niyong magsama hanggang pagtanda. Binakuran na nga diba ni papa yun? Super excited. Tsaka yung pagkasabik mo na magkaroon ng apo, nako, posibleng-posible na mangyari yun sa mga panahon na 'yon. Magkakaroon na tayo ng barangay tulad ng kay auntie. Ang dami na nating plano 'non... Kaso, sa isang iglap, nagbago ang lahat .

Torture na saken mag-aral. Lalo na kung tungkol sa cancer/respi ang topic. Mahirap. Akala ba nila dahil sa nakakapasa ako eh kasi nakakapag-focus na ako? Na okay lang ako? hindi. Alam mo yung naiiyak ka na lang habang nagbabasa ka, na gusto mong sumigaw sa klase habang nasa kalagitnaan ng lecture. Na gusto ko ibato ang libro ko sa sobrang galit at sakit... Pero mas lalong mahirap kapag duty, kasi dun pa rin ako sa hospital na yun at nakikita ko pa ang mga df na intern 'don. Mapaglaro masyado 'tong mundo. Masyado akong pinahihirapan. Give me a break, please? Napaisip tuloy ako, magiging doktor pa kaya ako? Sayang ang napundar ko sa pathophysiology. Kung alam lang ng mga kaklase ko ang dahilan sa pagiging ms.patho ko eh, dahil sa gusto ko talaga magdoktor. Pero nagdalawang isip na ko simula non. Magastos 'yon. Parang ayoko na sa medical field. Pero mayroon sa loob ko na gustong ipagpatuloy ang kursong 'to.

Torture na saken makipagsocialize. Kasi sa edad kong 'to, ilan lang ang makakaintindi sa'ken. Minsan wala pa. Mahirap magpretend na, kaya ko. Pang best actress na nga ang PEG ko eh. Wala lang siguro akong malapitan.. I can't find the right person na mapaglalabasan ng sakit at sama ng loob. Alam mo 'yon? Kaya mas mabuti makipag-usap sa mga elderly. Haha hindi naman sa sinasabi kong elders talaga. Kasi sa edad kong 'to, ilan lang diyan ang marunong makisimpatya. Though kahit gusto kong makipag-open sa, specific person, eh wala na sila, at ayoko nang maging kumplikado pa. Isa pa 'to sa kinasasakit ng loob ko eh. Pero wala akong magagawa.. Kaya ang ending, I always open up to myself. Aba, two soul in one body 'to. Extraordinary me.

Torture, kasi wala na akong nanay. Ang masakit pa don, nag-iisa lang 'yon, irreplaceable.. Mothers day pa naman. Babaha nanaman ng luha dito.
Minsan pinagsisisihan ko na, pumasok pa ako non kaysa makasama ka. Living dead nga ako sa mga panahon na 'yon. I tried my best na hindi umiyak sa harap niya non, ang kinabibilib ko sa sarili ko na talagang nagawa ko.. Ay nakakatawa nga, kasi dinidiin ko pa non na, mas kakayanin ko pang break.an ako ng tatlong lalaki nang sabay-sabay. Yung isa niloko ako, yung isa ginamit ako, yung isa ginud-time ako. Kakayanin ko pa yun eh. Eh, mukhang alam ni Lord na kakayanin ko talaga 'yon, kaya si mama kinuha niya, which is di ko naman talaga kaya.. Yung mawala nang lahat wag lang nanay ko. Alam mo yung feeling na 'yon? The fact na, todo hagulgol na ko pag hinahatid namin siya airport, what more kapag hinatid na namin siya sa huling hantungan niya?.... So suicidal mode na ko non?.. Thank God medyo okay ang coping skills ko. I can't imagine na medyo nakakaya ko na ngayon. Pero hindi ko naman talaga alam kung kinakaya ko na talaga. Eh ganyan talaga buhay. May nauuna.

 ..Feeling ko, sa bawat pagsulat ko sa journal ko gabi-gabi, katabi kita. at binabasa mo mga sinusulat ko. Eh kaso wala lang akong response. Kung pwede lang magpadala ng sulat diyan eh. . .
It's kinda weird. Kasi napanaginipan ko rin si daddy after ilang months 'non. At sa panaginip na 'yon, nasa baba daw kaming dalawa, sa kwarto niya. At may hawak siyang journal.. hindi ko alam kung anong journal 'yon, pero tinignan lang ako ni daddy 'non. Hindi rin siya nagsalita kaya wala akong clue. Kaya pag-gising ko, hindi ko na lang inintindi. Then one time, naisip kong suyurin ng bongga ang baba. TING! may nakita akong journal. Eh walang pangalan. Di ko malaman-laman kung kanino. Pinakita ko kay papa yung sulat, sabi niya sa'yo daw... Binuklat ko ang journal, at nakita ko yung philisophy in life mo at mga quotes na sinulat mo. Saktong-sakto lang sa pinagdadaanan namin. Di kaya kakasulat mo lang 'don?.. kakasulat mo lang don o hindi, ang importante nakita ko ang journal na 'yon.

Pero mas torture saken pag nakikita ko si papa. Nako, lalo na pag kinakanta niya ang "my love will see you through", specifically yung linyang "wait for me, wait for me". Nakakakilabot, at the same time, nakakaiyak. Bilib rin nga ako sa love story niyo eh, kakaiba. Kahit ikaw daw ang nanligaw. Hehe. Tama na. magd.drama nanaman ako dito eh. haha.

Pero sana, nababasa mo ang journal ko, kasi dun ko lang kayang isulat lahat ng nararamdaman ko.
Miss na miss na kita mama. So happy mothers day na lang ulit. Bibilhan kita ng cake mamaya paggising ko... I love you.

See you in my dreams.

last memories

Kahit pilitin kong gumawa ng memories para kay mama,
Di ko masimulan.
Siguro hindi ko alam kung saan ako magsisimula,
paano ko pagpapatuloy,
at kung paano ko wawakasan.
Sinubukan ko namang magpost.
Pero parang may tumatadtad sa dibdib ko eh.

Heart: "tugs.tugs.tugs.tugs"
Blood: "bat napapabilis ang byahe natin? mind, anong nangyayari?"
Eyes: "hoy mind, why is there an increased lacrimation?"
Mind: "painful memories were retrieved."

Haha. Wala akong maisip na matino.
Andami kong gustong isulat about mom.
Kaso, parang... hindi pa ko handa.
Baka lalong madagdagan ang psychological stress ko.


http://irma-oquindo-panganiban.last-memories.com/